سامانه الکترونیکی جامعه محیط زیست

تحولات گسترده و پرشتاب در تمامی بخش های زندگی مردمان ایران و خصوصا در دهه اخیر، بگونه ای الزام آور تغییرات و تحولات در مسائل مدیریتی را در ابعاد مختلف فراهم ساخته است. مدیریت منابع آب نیز در جریان تحول در شرایط و دامنه عمل خود با محدودیت های جدیدی روبروست که قبل از آن به هیچ وجه در این ابعاد مطرح نبوده است. به دلیل  رشد روزافزون جمعیت، رشد کمی و کیفی بخش کشاورزی و گسترش شهرنشینی، برداشت از منابع آب زیرزمینی در اغلب مناطق از حد نصاب و مجاز گذشته، هزینه های نهایی تامین آب اضافی از منابع سطحی و آلودکی منابع آب، شتابی فزاینده پیداکرده و شرایط و مناسبات مالی تشکیلات مختلف دولتی با یکدیگر و دولت با بقیه جامعه- به تبع سیاست های کلان تر اقتصادی- در حال تغییر و تحول اساسی است. لذا حرکت برای ایجاد تعادل بین عرضه و تقاضای آب در شرایط اقلیمی و جغرافیایی متفاوت و نیازهای در حال تحول مناطق مختلف کشور صرفاً با اتکا به بعد مدیریت عرضه و تکیه بر احداث تاسیسات جدی و جنبه های سخت افزاری فناوری نمی تواند مشکلات را تخفیف داده یا از عهده آنها برآید، حتی در شرایط فعلی، مدیریت توامان عرضه و تقاضا که در ظاهر متناسب با شرایط تاریخی کشور ما در مدیریت آب می باشد، نیز پاسخگو نخواهد بود.

نگرش جامع و فراگیر به همه این مقوله ها و ربط منطقی بین آنها و توسعه فراگیر آنها به اعتقاد خبرگان و کارشناسان مدیریت آب در دنیا، تنها راه برخورد معقول با مدیریت آب در کشورها است و این مهم با تنها در صورتی محقق خواهد شد که دولت از ماهیت حکومتی و کنترلی خود به سمت حکمرانی آب حرکت کند. گزینه ای که در اکثر مواقع به عنوان لکنت برنامه ریزی حوزه آب به چشم می خورد.

به طور خلاصه می توان گفت، اولین عامل در تغییر این رویه افزایش فعالان درگیر در مدیریت آب و بازبینی وظایف آنها به نحوی که اثرات سیاسی و اجتماعی فوری داشته باشد. دومین عامل تغییر و اصلاح مراکز و اندازه قدرت تصمیم سازان بخش آب است. آخرین و مهمترین عامل نیز، همان آگاهی رسانی در رابطه با آب و اهمیت محیط زیستی در خصوص آب و ردپای آب است.