ای سرباز وطن آنگاه موجود زبان بسته را گرسنه و رنجور در میان سیم های خاردار پادگان دیدی طاقت نیاوردی و برای نجاتش پایت را فدا کردی. رنجت را بجان می خریم و به مهربانیت تا ابد درود می فرستیم و به دنیای پر ظالم امروز در حق جاندار و بیجان درس فداکاری دادی. دستت را می بوسیم.
سید لطیف باختر پدر این سرباز به هفت صبح می گوید: این اتفاق در روز شنبه 27 آذر رخ داد. پسرم در پادگان عجب شیر خدمت می کند و در حدود 11 ماه از خدمت اش می گذرد. این حادثه در ساعت 14 روز شنبه رخ داد. زمان نگهبانی او به پایان می رسد و پست خود را با سرباز بعدی تعویض می کند. قبل از آن که به آسایشگاه خود برود می بیند که سگ کم جانی در سیم خاردار گیر کرده و زوزه می کشد . هوا در آن جا به شدت سرد است و او دلش برای این سگ می سوزد. بنابراین تصمیم می گیرد که او را از بین سیم خاردار نجات دهد ابتدا دست هایش را میان سیم خاردار می آورد اما پس از چند بار تلاش نمی تواند این سگ را نجات دهد. سرمای هوا و حال بد سگ باعث می شود تا او بیشتر تلاش کند آن را نجات دهد . بنابراین پای دیگرش را آن طرف سیم خاردار می گذارد و بالاخره می تواند سگ را از بین آن نجات دهد...» از اینجا به بعد پدر بغض می کند و نمی تواند حرف بزند... چند بار صدایش قطع می شود و گریه هایش تمام نمی شود... از این جا به بعد شوک است وخون است وبغض... سربازان دیگر به دنبال صدای انفجار می روند و مشاهده می کنند سید محمد روی زمین افتاده و مچ پایش قطع شده و خونریزی فراوانی دارد... همه در شوک فرو می روند و نمی دانند چه کار کنند... چند سرباز جمع می شوند و او را به بهداری پادگان می برند. شدت خون ریزی به حدی بوده که در آن جا هم کاری از دستشان بر نمی آید و تصمیم می گیرند سید محمد را به بیمارستان خارج از شهر منتقل کنند. وسیله نقلیه مناسب بیمار هم موجود نبوده و بنابراین چند ساعت منتظر می شوند تا آمبولانس از داخل شهر به پادگان بیاید. آمبولانس بالاخره می رسد و این سرباز را به بیمارستان «امام رضا» تبریز می رساند. این جا دیگر ساعت 16 شده و کار از کار گذشته است.
