سامانه الکترونیکی جامعه محیط زیست

قطع به یقین در مسیر نو زندگی که تصمیم گیران توسعه پایدارش خوانند عدم شناسایی جای پا که می خواهید در آن گام نهید, ممکن است موجب هلاکت گردد. آنچه امروز در جوامعی که بدلیل فشارهای اقتصادی و ... و یا تفکرات خود اتکایی و خودکفایی رخ میدهد حرکتی بدون نقشه و قطب نماست. و این مسیر ممکن است یا بن بست باشد یا مسیر هلاکت گرد , گرچه می تواند مسیر پیشرفت و تعالی هم باشد. بخش اخیر تنها وقتی فراهم و ممکن می گردد که از مسیر خود و همه پستی و بلندی هایش آگاه باشیم. توسعه اقتصادی و اجتماعی بدون نگاه محیط زیستی غلط و ابتر است و نگاه محیط زیستی هم بدون شناخت سرزمین و اکوسیستم ها و نحوه تعامل آنها با همدیگر و وظیفه هریک و استعدادهای هر ناحیه و منطقه نیز امکان پذیر نیست. به این شناخت کامل و همه جانبه که دربرگیرنده شناسایی همه اجزاء تشکیل دهنده سرزمین است آمایش سرزمین گویند تا بتوان از زمین و دریا و آب و کوه و جنگل بهره برداری درست و تعریف شده نمود. آنچه که امروز حس می شود فقدان برنامه آمایش سرزمین است. فقدانی که خلاء جدی فراهم نموده است و همه برنامه ریزان و تصمیم گیرندگان فعلی را حداقل از منظر نسلهای  بعد زیر علامت سوال قرار خواهد داد. و با این پرسش ها مواجه خواهند شد که چرا فلان جاده زده شده است؟ چرا فلان سد در فلان جا احداث شده است؟ چرا منطقه گردشگری و زیبا و جنگلی پلنگانه تا سریاس چنین به مرغداری و سالن پذیرایی و ... تبدیل شده است؟ چرا بل بدون بهره برداری درست غرق شد و هزاران چرای دیگر که هریک از پروژه های کوچک و بزرگی که در جایگاه خود احداث و اجرا نشده باشند بدنبال خود یدک خواهند کشید. متاسفانه محیط زیست ما حالت شهری بلوا زده و آشوب زده را به خود گرفته است که هرکس بخشی از آن را غارت و تصاحب می کند و هیچکس به فکر پایداری منابع طبیعی و محیط زیست و منابع طبیعی نیست. گاه که از مسئولین ذیربط می پرسیم رفع مسئولیت می کنند و به رده های بالاتر مرتبط می نمایند.

اینها همه و همه نشان از آن دارد این محیط زیست ما شناسنامه ندارد. فرد بدون شناسنامه بدون هویت است و فرد بدون هویت نیز هیچ جایگاهی نخواهد داشت. بنابراین ضرورت دارد برای محیط زیست و منابع طبیعی کشور شناسنامه تهیه و برنامه جامع آمایش سرزمین تهیه و اجرایی گردد. تا هرکس بداند که در چه نقطه ای چه نوع فعالیتی داشته باشد که هم خود متضرر نگردد و هم محیط زیست را تخریب نکند و هم به تعادل و توازن زمین لطمه ای نزند. این امر کنون وظیفه نمایندگان مجلس است تا در برنامه ششم توسعه این مهم را مد نظر قرار دهند و زمینه بازبینی همه پروژهای اجرا شده را نیز فراهم نمایند.

گرچه امید است رئیس جمهور نیز در راستای سیاستهای ابلاغی رهبر انقلاب نیز هرچه سریعتر امر با این مهم نمایند.