صخره های مرجانی با آهنگی پر شتاب تر از جنگلهای بارانی در حال ناپدید شدن اند. چرا؟ در دهۀ گذشته، اقیانوسهای ما هر روز در حدود ۲۲ میلیون تُن دی اکسید کربن (CO2) جذب کرده اند. گازهای گلخانه ای که حاصل فعالیت های انسانی مانند استفاده از برق، و ساخت و ساز زمین و راندن اتومبیل است در آب حل می شود ولی از میان نمی رود.
منظره ای از صخره های کم عمق جزیرۀ هندرسون، که هنگام اعزام هیئتی به نام دریاهای
دست نخورده از جانب سازمان جغرافیایی ملی به جزایر پیکتارین در سال 2012 مشاهده شد
گازهای گلخانه ای به اسید تبدیل می شود و ترکیب شیمیایی باستانی اقیانوسهای ما را دگرگون می سازد. همچنین موجب فرسایش بدنۀ مرجانها می گردد. مرجان ها برخلاف دریافت غالبا نادرستی که از آنها وجود دارد گیاه نیستند بلکه جانورند. آنها کالبد خود را در صخره ها ادغام می کنند و یک در صد از کف متغیر کف اقیانوسها را تشکیل می دهند. این صخره ها بزرگترین ساختارهای تشکیل شده به وسیلۀ جانوران بر روی سیارۀ زمین هستند و با تخم افشاندن و تغذیۀ کف اقیانوسها پشتیبان زندگی یک چهارم از موجودات زندۀ دریایی هستند. صخره های دریایی گردشگری را نیز رونق می دهند – هاوایی به تنهایی هر سال کسب ۳۹۴ میلیون دلار از قبل آنها درآمد کسب می کند- و صخره های مرجانی هنگام وقوع توفانها به عنوان موانع طبیعی ساحلی عمل می کنند. بنا بر پیش بینی دانشمندان، یک سوم مرجانها ممکن است تا سی سال دیگر از میان بروند.
یک منظرۀ هوایی از صخرۀ بزرگ بریر ریف در استان کوئینزلند در استرالیا
هرچند که اسیدی شدن اقیانوس ها پدیدۀ تازه ای نیست، دانشمندان ادعا می کنند که اسیدی شدن با آهنگی ۱۰ برابر ۵۰ میلیون سال گذشته در حال وقوع است. و آثار ناشی از اکسید کربن تازه در حال پدیدار شدن هستند. جورج والدباسر، وابسته به دانشگاه ایالتی اورگان که نقطه های حاد را مشخص می کند می گوید: “در تاریخ زمین شناسی سیارۀ ما هر وقت سطوح اکسید کربن با سرعت تغییر پیدا کنند، رویدادهایی در جهت انقراض و نابودی روی می دهند. ما در حال حاضر در بحبوحۀ چنین رویدادی هستیم.” مثلث مرجانی که آبهای اندونزی، مالزی و فیلیپین را در بر می گیرد، ممکن است به طور ویژه ای در معرض اسیدی شدن قرار داشته باشد. لیسا سواتونی، وابسته به شورای دفاع از منابع طبیعی گفت: “هنگامی که ترکیب شیمیایی اقیانوس دچار تغییر شود برگرداندن عقربۀ ساعت به عقب به صورت امری ناممکن در می آید.” او و دیگر دانشمندان بر این باورند که فشار ناشی از اسیدی شدن همراه با تغییرات آب و هوا ممکن است تا پایان قرن حاضر از میان رفتن مرجانها را سبب شوند. با ادامۀ جذب اکسید کربن در اقیانس ها، سلامت بلند مدت سیارۀ زمین به صورت امری نامطمئن باقی می ماند. اگر ظرفیت اقیانوس به عنوان یک منبع انباشت گاز به مرور زمان کاهش یابد و مقدار بیشتری گاز کربن در جوّ باقی بماند، این تنها مرجان ها و دیگر موجودات دریایی نیستند که مردم باید از بابتشان نگران شوند.