مجموعه غنی ذخیره بیولوژیکی خلیج فارس ، شکننده شده و بشدت نیازمند عنایت و توجه تمام کشورهای حوزه خلیج فارس است. مجموعه های جزایر مرجانی، جنگل های منحصر بفرد دریایی مانگرو، لاکپشت های دریایی، ذخایر عظیم غذایی دریایی و ... همه منابعی بکر ، ماندگار و قابل بازتولید هستند . عامل اساسی تهدید کننده منابع فوق و بطور کلی پیکره هیدروبیولوژیک خلیج فارس ، فعالیت های اقتصادی و در درجه دوم ملاحظات امنیتی و نظامیست. تصرف و اشغال اکولوژی خلیج فارس بدون در نظر گرفتن مبانی توسعه پایدار ، شرایط را به سمت و سوی غیر قابل کنترل زیستی سوق خواهد داد. البته هیچگاه فراموش نکنیم که درهم تنیدگی سیاسی ،اقتصادی و زیست محیطی پیکره خلیج فارس بقدری بغرنج شده است که مدت ها از شرایط نرمال و طبیعی سپری شده ، بنابراین قوانین طبیعت هیچگاه در انتظار ندامت نوع بشری نخواهد ماند . و عامل بر هم زننده نظام زیستی و طبیعی را به لبه پرتگاه انواع تهدیدات خواهد کشاند . واحدهای سیاسی از یک طرف با اولویت قرار دادن اقتصاد به هرقیمت و از طرف دیگر با ایجاد اصطحکاک در کنش های سیاسی ، حرکت و تکاپو در جهت اهداف مترقیانه حفاظت زیست محیطی را کند کرده اند. برای کاهش اصطحکاکات واحدهای سیاسی کنش گر و همسویی فعالیت های (در حال حاضر مخرب) با محیط زیست خلیج فارس و به تبع آن حل معضلات و تعارضات زیست محیطی؛ تقریب و همنوایی خطوط فکری-عملی واحدهای مختلف سیاسی کشورهای حوزه خلیج فارس ضرورتی انکار ناپذیر است . آنچه به این مهم کمک می کند اکوپلتیک است.