تروریسم محیط زیستی
تروریسم محیط زیست(به
انگلیسی: Eco-terrorism) به عمل خشونتآمیز هواخواهان محیط زیست، در مقابل یک فرد یا تخریب داراییهای او گویند. تروریسم محیط زیست در
افبیآی اینگونه تعریف شده است «عمل خشونتآمیز یا تهدید به خشونت علیه مردم یا اموال آنها، توسط محیط زیستگراها به دلایل محیط زیستی یا سیاسی، با هدف تحت تأثیر قرار دادن افراد دیگر»(ویکیپیدیا)
در برنامه " شمعدانی" سیما در مورخه دهم شهریوماه استاد گرامی دکتر پرویز کردوانی به سبک FBI از عنوان تروریسم برای طرفداران محیط زیست استفاده کرد. . گرچه محیط زیست گرایی صرف و افراطی امری ناپسند است و از آن جهت است که محیط زیست و انسان تعامل تنگاتنگی داشته و جدای از هم نیستند؛ تدوام حیات بشری به تداوم تعادل و توازن محیط زیست وابسته است و نمی توان هیچکدام را بصورت جداگانه در نظر گرفت و ظهور واژه توسعه پایدار نیز به همین علت بود و از سویی خداوند انسان را امین و خلیفه در زمین قرار داده و محیط زیست و منابع طبیعی را برای انسان آفریده و تسخیر و تغییر و تبدیل در آنها را جایز و مباح و حلال بر شمرده است ولی بکارگیری این واژه از سوی دکتر کردوانی عزیز جای سوال دارد. ایشان مثالهای از تخریب کارخانجات و همچنین ایجاد مزاحمت برای توسعه راهها و مناطق دیگر بعنوان مصادیق تروریست محیط زیستی برشمردند. اما نکته قابل توجه استاد عزیز آنکه دوستداران محیط زیست ایران محیط زیستی متعادل و متوازن را که بتواند تداوم حیات بشری را تضمین کند خواستارند و معتقدند توسعه پایدار بدون محیط زیست غیرممکن است. ایشان تاثیر مثبت سمن ها و دوستداران محیط زیست را در مجبور نمودن دولتمردان و صاحبان صنایع کشورهای پیشرفته مثلا همان آمریکایی که وی بدان اشاره نمودند در پرداخت و جبران خسارات و احیاء محیط زیست را نادیده گرفتند. و علاوه برآن بر کنفرانس های متعدد بین المللی که نتیجه اقدامات طرفداران محیط زیست بوده است اشاره نفرمودند. از سویی دیگر دکتر بصورت قاطعانه از مصرف آب در بخش کشاورزی دفاع نمودند ، گرچه پیشنهادهایی مطرح فرمودند. در کنار آن کلیه آمارهای موجود در زمینه محیط زیست و میزان بارش و مخازن زیر زمینی و منابع آبی کشور را خلاف واقع اعلام فرمودند و بطور کلی سیاستهای محیط زیستی کشور را نادیده گرفته و اقدامات سازمان محیط زیست را نادرست برشمردند. حال می توانم این پرسش را مطرح سازم نقش این بزرگواران در برنامه آمایش سرزمین کشورمان چه بوده است؟ آیا باید فراموش کنیم محیط زیست فعلی ما به نوعی ارث آن عزیزان بوده و خواهد بود؟ اگر این ادبیات را از شیخهای حوزه محیط زیست بشنویم چه انتظاری از دیگرانی که درحوزه اجرایی و اقتصادی کشور فعال هستند داشته باشیم؟ به نظر نمی رسد در کشور ما طرفدار افراطی محیط زیست به معنای غربی آن وجود داشته باشد و این ترویج این مفاهیم تنها می تواند بر سر راه فعالیت های منطقی دوستداران محیط زیست مانع ایجاد نماید.
