بنا به گزارش سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد، تخمین زده می شود که از کل مواد غدایی که سالانه در روی زمین به عمل می آید، نزدیک به یک سوم معادل ۱٫۳ میلیارد تُن تلف می شود یا به هدر می رود.
از نظر محیط زیست، دور ریختن غذا با پی آمدهای قابل توجهی همراه است. غذایی که تهیه می شود ولی به مصرف نمی رسد به منزله هدر دادن آب و منتشر کردن گازهای گلخانه ای در جو است.
یکی از دلایل دور ریختن مواد غذایی توسط تولیدکنندگان، فروشگاه ها و حتی مصرف کنندگان، رنگ رفتگی آنها است. فناوری زیستی می تواند به محصولات ویژگی های بهتری ببخشد تا از تغییر رنگ یا لک افتادن آنها جلوگیری شود. همین یک تغییر می تواند نظام غذایی را کارآمد تر و دوام پذیرتر کند.
به سیب زمینی اینیت لک نمی افتد
سیب زمینی یک از گیاه هایی است که بیشتر از همه در جهان مصرف می شود و به میزان قابل توجهی از آن دور ریخته می شود، و اغلب به خاطر لک های سیاهی است که روی آنها پیدا می شود.
شرکت جی. آر. سیمپلات مستقر در آیداهو، می خواهد این وضعیت را تغییر دهد. سیب زمینی هایی که به نام “اینیت” توسط این شرکت تولید می شوند دارای ژن هایی هستند که مواد شیمیایی را که موجب لک افتادن سیب زمینی می شود، “غیر فعال می کنند.”
شرکت دیگری همین کار را با سیب درختی انجام داده است، که ممکن است تغییر رنگ دهد و چندان اشتها را تحریک نکند ولی بعد از قاچ شدن همچنان خوردنی و خوش مزه باقی می ماند. باغ های میوه در واشنگتن و نیویورک با وارد کردن مقدار بیشتری از ژن هایی که در خود سیب موجود است، سیب های قطبی را که قهوه ای نمی شوند، پرورش می دهند.
سیب قطبی (راست) مثل سیب معمولی (چپ) قهوه ای نمی شود.
فناوری زیستی همچنین می تواند به زارعان در کاهش استفاده از مواد ضد آفت کمک، و از وارد شدن مواد شیمیایی در داخل ذخایر آب جلوگیری کند.
امروزه در جهان محصولاتی که با استفاده از فناوری زیستی اصلاح شده و بهبود یافته اند، پیش از این که برای مصرف غذایی انسان ها یا حیوانات وارد بازار شوند مورد بازرسی سختگیرانه قرار می گیرند.
درباره نوآوری های کشاورزان، دانشمندان، سازمان های دولتی برای کاستن از اتلاف و بهبود محصولات غذایی در نمایشگاهی که به زودی در میلان برگزار خواهد شد، اطلاعات بیشتری کسب کنید. این نمایشگاه بین المللی گفتگو درباره آینده فرآیندهای تولید مواد غذایی را ترویج می کند.