منطقه ی شکار ممنوع یخاب، زیستگاهی مستعد برای یوزپلنگ آسیایی
منطقه ی شکار ممنوع یخاب شهرستان آران و بیدگل، با وسعت قابل توجه و مرز مشترک طولانی با پارک ملی کویر، جنوب این پارک ملی را پوشش داده و کریدوری است مابین پارک ملی کویر و مناطق جنوب شرق آن همانند منطقه ی خارو در اردستان و پناهگاه حیات وحش عباس آباد نایین که برای تردد یوزپلنگ در بین این زیستگاه ها اهمیت ویژه ای دارد. نتایج مطالعات انجمن یوزپلنگ ایرانی و پروژه حفاظت از یوزپلنگ آسیایی مبنی بر تردد یوزپلنگ ها فراتر از حد و حدود یک زیستگاه، نیز به خوبی این مهم را تقویت می کند. علاوه بر این، با توجه به مشاهدات و تصویر برداری های متعدد از تعدادی از گربه سانانی که در این منطقه زیست می کنند وجود شرایط زیستی مناسب برای یوزپلنگ و وجود این گونه ارزشمند در این منطقه، توجه ویژه به این منطقه و ارتقاء آن به منطقه ی حفاظت شده ضرورتی انکار ناپذیر است.
شکار بی رویه طعمه ی یوزپلنگ و وجود معدن سنگ آهن و جاده ی دسترسی آن، از جمله مخاطراتی هستند که با کنترل مناسب و رفع آنها می توان گامهای ارزشمندی در حفاظت از گونه های در خطری همچون یوزپلنگ آسایی برداشت. با ارتقاء این منطقه به یکی از مناطق چهارگانه ی زیست محیطی و افزایش نیروی اجرایی و امکانات می توان کنترل بهتری در این منطقه اعمال نمود و به تبع آن، شرایط زیست محیطی این منطقه را نیز ارتقاء داد.
مناطق دشتی موجود در منطقه ی شکار ممنوع یخاب با دارا بودن منابع آبی متعدد و پوشش گیاهی مناسب، بهترین زیستگاه برای گونه هایی همچون جبیر است که طعمه ی مناسبی برای یوزپلنگ محسوب می گردد. در کنار این مناطق دشتی مناطق کوهستانی همچون کوههای یخاب، لطیف، ملک صدرا و سفید آب وجود دارد که تاثیر مثبتی بر پایداری بر منابع آبی گذاشته و حتی طعمه های سایر گربه سانان را تقویت می کند و در مجموع محیطی کم نظیر و مستعد برای زیست انواع گربه سانان، خصوصاً یوزپلنگ ایرانی را فراهم می کند. موارد مذکور در کنار مشاهدات و تصویربرداری های متعدد از گربه سانان در سال های اخیر نشانه دهنده ی قابلیت ها و پتانسیل های منطقه ی شکار ممنوع می باشد.
یوزپلنگ آسیایی یا یوزپلنگ ایرانی گونه ای است که سالهاست، در خطر انقراض قرار داشته و اکنون تنها چند ده قلاده از آن در ایران یافت میشود.
