نیاز یعقوبشاهی
آنوکسیا *
اگر مرجان ها بمیرند.
آغاز ویرانی زیستن است؛
دروازه ی مرگ، به روی جهان گشوده خواهد شد.
دودکش های عظیم صنایع مرگ
با قلم موی دود، فضا را هاشور می زنند
و آسمان بی کرانه را تیره می دارند.
رنگ باران، در هم شکسته است.
این که می بارد، دی اکسید کربن است.
نوار نقاله ی اقیانوس ها از هم گسسته است
جریان های فرواقیانوسی در هم شکسته است
کنسرت عظیم گردش اکسیژن از صدا فرو مانده است.
اینک! گورستان های بزرگ آبگونه ی بی جان!
بر گستره ی وهمناک جهان،
دما و دمه، از زمین و دریا برمی خیزد.
رشته های دمناک باران اسیدی
کلاف عظیم نخ هایی است که رنگرزان غول آسای ناپیدا
در آب جوشان اقیانوس ها فرو می برند.
دما، دمای زهرآگین
تنها یک درجه ی سلسیوس دیگر،
آغاز فوران اقیانوس های اسیدی،
آغاز دوران انقراض اکسیژن است.
این که پرشور می نوازد
ناقوس مرگ میلیون ها عروس دریایی زرین در آب های شور است.
مرگابه ها
گلگون و زهرآگین،
درخششی داغ گونه دارند؛
انبوه مرگ° ماهیان، در آن ها می تپند و درهم می شوند.
در غارهای دریایی
گل های کوارتز پژمرده اند
تندیس های بلورین افسرده اند.
این که از آب ها به آسمان بر می خیزد
امواج سولفید اکسیژن است؛
روح زیستن است، که آه کشان، به فضا می گریزد.
آه،
ای زیستن بالیده و برآمده از اقیانوس ها!
اگر مرجان ها بمیرند!
*. Anoxia: فقدان اکسیژن.