گفته ی بسیار سنجیده و دلنشین خردمندی ناشناخته که محمدبن محمود طوسی در قرن ششم، به این شرح آن را نقل کرده است:
«یکی را پرسیدند که: در موجودات از چه عزیزتر نیست؟ گفت: از آب.
گفتند: از چه حقیرتر نیست؟ گفت: از آب؛ یعنی آب که بسیار بود، قیمتی ندارد؛ چون آب کم شود، شربتی (جرعهای) هزار دینار ارزد!»
(عجایبالمخلوقات، ص87)
آب مایه ی اصلی زندگانی، دافع تشنگی گیاه و همه موجودات، و در ستیز با اهریمن و ناپاکیها و نیروهای اهریمنی چون دیو خشکسال و غول بیابان است.
ایرانیان داستان آفرینش را به گونهای تعریف کردهاند که گویی موجودیت همه ی آفریدگان برای خیر و خوبی، و خوراک و رفاه، و آسودگی آدمیان سامان یافته است و آب اسباب زیست سالم و زندگانی مناسب آدمیان را تدارک و تجهیز میکند. قدر آب را مانند نیاکانمان بیشتر بدانیم!