گویند اگر قورباغه ای را داخل آب جوش بیندازی فورا بسمت بیرون جهش کرده و خود را از مرگ می رهاند. حال اگر این قورباغه را درون ظرف آب سرد بگذاریم و روی اجاق گاز با حرارت ملایم آب را گرم کنیم قورباغه برای نجات خود هیچ اقدامی نمی کند و نهایتا خواهد مرد. شاید این آزمایش تجربی حکایت ما و محیط زیست امروز ما است. درون آن داریم به تدریج می میریم و هیچ تلاشی برای تغییر الگوهای رفتاری خود برای نجات خود انجام نمی دهیم. اگر افرادی از نسل قبل و یا قرن گذشته می توانستند دوباره و برای لحظاتی کوتاه دوباره قدم بر کره خاکی نهند شاید حکایتشان حکایت قورباغه و انداختنش در آب داغ باشد و فورا برای نجات خود بپرند. اینکه ما چه بلایی بر سر محیط زیست جهانی آورده ایم چون تدریجی بوده است برای ما و بویژه قشر آپارتمان نشین و شهر نشین چندان ملموس نیست. ولی قطعا افراد پا به سن گذاشته تغییرات اقلیمی چند دهه اخیر را با جان و دل لمس کرده و آرزوی آن آب و هوای لطیف و باغات و چشمه های پرآب و رودخانه های خروشان و آسمان آبی را در ذهن خود دارند. اشک های مرحوم مرتضی احمدی برای تهران در آخر عمرش از همین جنس بود.
قطعا ما اکنون همانند قورباغه ای هستیم که از درون آب سرد بر روی اجاق گاز رفته ایم و دقت نمی کنیم که به سمت مرگ تدریجی انسان پیش می رویم. آیا کسی هست این شعله را خاموش کند؟
http://bayangan.ir/index.php/note-article/item/319-2015-08-01-17-34-42