امروز ۳۱ ژوئیه مصادف با ۹ مرداد به عنوان روز جهانی محیط بان یا World Ranger Day در کشورهای مختلف گرامی داشته می شود
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی محیط زیست پام، با شرایطی که کمابیش همه از آن مطلعیم، شاید اگر هر ۳۶۵ روز و چند ساعت و دقیقه و ثانیه هر سال را با نام محیط بانان جشن بگیریم کم باشد. در ایران روز تولد ضامن آهو در تقویم رسمی به عنوان روز محیط بان ثبت شده و مانند برخی مناسبات دیگر، این روز معادل جهانی نیز دارد.
در این روز یاد محیط بانانی که حین انجام وظیفه زخمی شده یا جانشان را فدا کرده اند گرامی داشته می شود؛ همچنین از تلاش محیط بانان (و جنگل بانان و دریابانان) در محافظت از محیط به شکل های مختلف قدردانی می شود.
این روز برای اولین بار در سال ۲۰۰۷ و همزمان با پانزدهمین سالگرد تاسیس فدراسیون بین المللی محیط بانان (International Ranger Federation – IRF) جشن گرفته شد. گروه های ۶۳ گانه عضو رسمی این فدراسیون، فعالیت های مختلفی را برای این روز پیشنهاد می کنند: از روشن کردن شمع و یک دقیقه فکر کردن به محیط بانانی که حین انجام وظیفه جان باخته اند تا کاشت یک درخت به عنوان ادای احترام به رنجرهای جهان و آموزش های عمومی و بحث و گفتگو و چانه زنی با مسوولان حکومت ها.
محمد درویش مدیرکل آموزش و مشارکت مردمی سازمان حفاظت محیط زیست در یادداشتی به همین مناسبت چنین نوشته است :
تقدیم به مردی که همواره در ذهن دوستداران طبیعت ایران جاری است ...
89 سال از آن روز میگذرد؛ روزی که شهر خاطرهانگیز شیراز، صاحب فرزندی شد که خود نگین فیروزگون خاطرات محیط زیست ایران است.
از اسکندر فیروز میگویم، مردی که بینیاز از القاب و شجرهی خانوادگی و طبقهی اجتماعی و مناصب حکومتی است. انسان شریفی که یکان یکان از روزهای زندگیش به عشق زندگی، ایران و طبیعت گذشت.
و البته ایرانش به توان دو بود! زیرا او نه فقط عاشق خاک پاک ایران بود که مادر فرزندانش هم ایران بود؛ زنی خردمند، صبور و عاشق که آرزوی هر مردی است تا به واسطهی برخورداری از چنین همسری در کنارش، بتواند ردپای ژرفتری از خود در دنیای آدمزمینیها باقی گذارد ...
امروز، روز تولد اوست؛ بنیانگذار سازمان حفاظت محیط زیست؛ بنیانگذار نخستین و مهمترین کنوانسیون جهانی محیط زیستی در ایران – کنوانسیون 1349 در رامسر - و الهامبخش اندیشهی توسعه پایدار در کنفرانس 1972 سران جهان در استکهلم سوئد. نویسندهی 9 کتاب وزین در حوزه محیط زیست ایران و جهان. مردی که دو دانشمند بنام دنیا، یعنی پروفسور فرد هرینگتون و دکتر درک اسکات با افتخار از او خواستند تا مقدمهای بر کتابهایشان بنویسد.
فیروز، 48 سال پیش تفنگ شکاریاش را برای همیشه با دوربین عکاسی مبادله کرد و پنج سال پس از آن تاریخ، در مقام قائممقام دبیرکل اجلاس استکهلم، بسیار کوشید تا پنج ژوئن، به عنوان روز جهانی محیط زیست نامگذاری شود.
اصلاً کسی چه میداند!
شاید عشق بی حد و حصرش به طبیعت و به ویژه به حافظان طبیعت، محیطبانان شجاع و سلحشور وطن، سبب شده تا روز جهانی محیط بان هم بر روز میلادش نشسته و 31 جولای را نه فقط در ایران که در جهان هم گرامی دارند.
آیا نباید خاطرهی این روز را همهی 78 میلیون ایرانی بتوانند در تقویمهای فارسی رهگیری کنند؟ آیا این آرزو، درخواست بزرگی است؟
با این وجود، بزرگی اسکندر فیروز برای اینها نیست! اسکندر بزرگ است، چون در بزنگاهی که میتوانست جامهی عافیت برتن کرده و مثل خیلیها که به این مملکت پشت کرده و رفتند، برود ... اما او نرفت، باقی ماند و هزینهاش را هم با شجاعت پرداخت کرد تا نامش در کنار بزرگان وطن تا همیشه تاریخ جاودان بماند و همچنان جوانان فراوانی با عشق به او و دانش ارزشمندش، بکوشند تا امانت فیروز را – طبیعت ایران را - به آیندگان برسانند و تا آنجا که نفس و درایت دارند، از زخمهایش بکاهند و بر توان تابآوری این آب و خاک مقدس بیافزایند.
میماند یک درود ...
درودی هزار ساله از یک ایرانی آزاده به فرزند برومندش؛ وقار جامعهی امروز ایران
درودی از فردوسی به فیروز ...
ز یزدان و از ما بر آن کس درود
که تارش خرد باشد و داد پود