آوای باینگان: جنگلهای باینگان نیازمند توجه و نگاهی علمی/محمود رستمی تبار
اگر به داخل جنگلهای اطراف باینگان قدم نهی با تعدادی زیادی از درختان خشک و نیمه خشک مواجه می گردی که نگرانی های جدی را موجب می گردند.
این نگرانی وقتی روبه تزاید است که متاسفانه از درختان جوان (بصورت نهال) خبری نیست. تغییرات اقلیمی و تنش های گرمایی و عدم توازن در بارش باران، گردوخاک های برون مرزی ، حضور آفت های شناخته شده و ناشناخته ،این خشکیدگی ها را تسریع نموده است.
تا سه دهه قبل مردم به علت نیاز به هیرم بعنوان سوخت خانوارها خود به جمع آوری شاخه ها و تنه های خشک درختان اقدام و به سلامت نسبی جنگل کمک می کردند. البته نمی توان انکار کرد که قطع نامناسب درختان زنده و غیره خشک برای سوخت ، ساخت سرپناه و تعلیف دام ؛ و پاکتراشی جنگلها در دامنه شیب های تند برای کاشت جو یا گندم به جهت ضرورت ،هم اتفاق افتاده است. اما با تغییر الگوی مصرف سوخت مردم این حداقل توجه به جنگل نیز از بین رفته است و در کنار آن عدم مدیریت دامپروری و چرای نامناسب در دامنه شیب های تند جنگلها در فرسایش خاک و خورده شدن نهال های سر از خاک بیرون آورده مزید بر علت است. لذا لازم است منابع طبیعی و بخش جنگلداری آن نسبت به این سرمایه مهم ملی و منطقه ای توجه جدی نمایند و با مطالعات علمی دقیق و با استفاده از نظرات کارشناسان خبره به وظیفه خود در این حوزه عمل نمایند. در این میان از بین رفتن درختان بنه یا دارون به جهت تامین بخشی از معاش سالیان دور و نزدیک عده ای از مردم و عدم جایگزینی آنها از همه تاسف بار تراست.