رضا کدخدازاده: خبر کوتاه بود: "شصت هکتار از جنگل های سپیدار خفر شهرستان جهرم در آتش سوخت." کوتاه، به قدری کوتاه که کسی در سرخط خبرها اثری از آن ندید. تنها کسی خبردار شد که اخبار کوتاه را دنبال کرد! به راستی چرا؟! چه دلیلی در این خبرنهفته است که اهمیت چندانی برای کسی ندارد؟! شاید شنیدن اعداد بزرگی مثل سه هزار میلیارد و یازده هزار میلیارد وn هزار میلیارد هوش و حواس ما را برده است!
چرا کسی به فکر شمردن صفرهای 600 هزار متر مربع ( شصت هکتار) نمیافتد! واقعا شاید کمتر کسی بداند یک هکتار چهاندازه است برای همین، شصت هکتار جنگل برای کسی ملموس نیست. لرد کلوین فیزیکدان بریتانیایی میگوید: وقتی میخواهید در مورد چیزی که صحبت میکنید قابل اعتماد باشد باید آن را بتوانید اندازه بگیرید و با اعداد نشان دهید و در نهایت آن را ملموس کنید.
در مورد اتفاقاتی مانند ارقام اختلاسها در واقع خود مردم و رسانهها بودند که با تبدیل آنها مطابق آنچه که لرد کلوین گفته آن را قابل درک کردند. چرا که مسولین در این موارد کم و بیش وظیفه خود را به نحو احسن انجام میدهند و آن را یا تکذیب کرده یا تایید میکنند! پس انتظار از خود مردم و رسانهها هست که در این قبیل موارد ورود پیدا کنند.
اما چرا باید نگران بود؟! برای اینکه ایران در مرکز جنگل های استوایی قرار نگرفته است. برای اینکه بیش از دو سوم ایران را مناطق خشک و کویری تشکیل می دهد. برای اینکه طبق آخرین گزارش فائو، متوسط سرانه جنگلهای جهان رقمی معادل ۶۲/۰ هکتار (حدود ۶۰۰۰ متر) است در حالی که این رقم برای هر ایرانی ۱۶۰۰ متر است. برای اینکه رشد فزاینده بیابانزایی که دچارش هستیم به میزانی هست که برخی کارشناسان از امکان به خطر افتادن امنیت ملی کشور صحبت میکنند. برای اینکه امروزه با پدیدهای به نام طوفان ریزگرد روبرو هستیم که در خاطرات هیچ یک از پدران و مادرانمان اثری از آنها ندیدهایم. و صدها دلیل دیگر که بر کسی پوشیده نیست.
گفتن اینکه چرا تعدا جنگلبانها کم است، چرا تعداد بالگردهای مخصوص آبپاش کم است، چرا بودجه محیط زیست کمتر از فلان ارگان است و مواردی ازین دست به تنهایی سازگار نخواهد بود مگر زمانی که محیط زیست در نظر تکتک افراد جامعه مهم تلقی شود. به قدری که اگر اینچنین خبری شنیدیم از آن سریع عبور نکنیم و حداقل با خود بگوییم شصت هکتار زمین یعنی چه قدر؟! این اندازه زمین در نیاوران تهران چند؟!
به راستی اگر بدانیم در چه وضعیتی هستیم، شصت هکتار که هیچ برای از بین رفتن یک متر مربع از جنگلهای کشور هم باید گریست. چه بسا برای کم اهمیت بودن و حتی بیاهمیت بودن سوختن جنگلها در سکوت، باید در اشک سوخت!