درحالحاضر در تهران با دو موضوع بسیار جدی روبهرو هستیم که متأسفانه به هیچکدام هم توجه نمیشود؛ موضوع اول بحران خشکسالی و کمبود آب و موضوع دوم زلزله است. متأسفانه نه مسئولان و سیاستمداران و نه مردم این دو موضوع را جدی نمیگیرند.
بحران خشکسالی البته موضوعی ملی است و منحصر به شهر تهران نمیشود. این یک واقعیت است که در سرتاسر ایران بهخاطر خشکسالی گسترده در سالهای اخیر بسیاری از روستاها از سکنه خالی شدهاند. وجود روستاهای متروکه در یک کشور یک هشدار بسیار جدی به مسئولان است چون این موضوع هم خطرات معیشتی بهدنبال دارد و هم خطرات زیستمحیطی. مسئولان نباید فکر کنند که مسئله خشکسالی یک موضوع سیاسی است که نباید به آن پرداخت. مسئله خشکسالی یک رخداد جغرافیایی است که بهخاطر گرمشدن کرهزمین، کاهش بارندگیها در کل جهان و وضعیت خاص ایران به وجود آمده است. بههمیندلیل باید مردم را از این واقعیات آگاه کرد و به آنها هشدار داد.
دراینمیان رسانهها و مطبوعات نقش بسیار مهمی دارند و در رأس رسانهها هم صداوسیما وظیفه دارد ساعتهای پربیننده را برای آگاهسازی مردم در زمینه خشکسالی اختصاص دهد. فرهنگسازی به بسیج افکارعمومی برای جلوگیری و مقابله با این بحران کمک میکند و یک اقدام پیشگیرانه است، اما باید اقدامات قانونی هم در این زمینه صورت گیرد؛ برای مثال باید قوانین مدونی تنظیم و اجرا شود تا جلو اسراف و زیادهروی گرفته شود.
در شورای شهر تهران ما طرحی را تصویب کردهایم که به موجب آن به منازل مسکونی اجازه داشتن استخر نمیدهیم مگر اینکه با مجتمع مسکونی با متراژ و تعداد واحد بالاتر از میزان مشخصشده روبهرو باشیم. بهعلاوه ائمهجمعه و روحانیون هم بهخاطر ارتباطی که با مردم دارند، میتوانند نقش مهمی در این زمینه ایفا کنند. واقعیت این است که درباره خشکسالی همه ما وظیفه داریم و اگر وظیفهمان را بهدرستی انجام ندهیم، شرمنده نسل بعد خواهیم شد.