سامانه الکترونیکی جامعه محیط زیست

در شرایط فعلی یک رقابت سخت و نادرستی برای تسخیر منابع طبیعی در کشور وجود دارد. بی برنامگی ادارات ذیربط و نبود برنامه جامع آمایش سرزمین نیز بدان دامن زده است. آموزش و پرورش هم برنامه مدونی برای آموزش محیط زیست ندارد و سازمان حفاظت از محیط زیست هم ریش سفیدان محیط زیست کشور را جمع کرد و به برنامه مدارس جامع محیط زیستی رسید که در سال آینده شروع بکار می کنند . با مرور برنامه مکتوب آنان بنظر می رسد کار خاصی انجام نمی دهند تنها دانش آموزان را وادار به صرفه جویی و رعایت نظافت مدرسه می نمایند. در حالیکه یونسکو در دهه 90 مجموعه کتابهایی برای آموزش محیط زیست نوشته است هنوز در کشور ما ترجمه نشده اند. حتی فعالان محیط زیست از کتابهای چشم انداز جهانی منتشره توسط UNEP بی خبرند.

آگاه سازی که منجر به تغیر نگرش و نهایتا تبدیل به ارزش و تغییر رفتار شود کار زیادی می برد که با حرص و طمع فعلی که خاکریز مهمی است در برابر این اهداف و عدم همراهی نظام اداری و آموزشی و حوزه های علوم دینی تقریبا مشکل است.

اما محیط زیست حکم فردی را دارد که در حال سوختن است بویژه آنکه قرار است بر رودخانه سیروان و سرشاخه های آن سدهای متعددی زده شود و این شاهرگ حیاتی منطقه از جریان بیفتد و بردامنه ارتفاعات شاهو شاهد احداث جاده های متعددی هستیم که  مسیر مناسبی را برای تردد خودروها و سرنشینانشان جهت تسریع در تخریب اکوسیستم یکدست هورامان و رشته کوه شاهو فراهم می کنند.

از اینرو کسی نباید برای نجات محیط زیست طبیعی از خود و یا دیگری اجازه بگیرد.

ترویج اکوتوریسم مدیریت شده و کنترلی، شاید تلنگری زد به مردم و مسئولان که می توان به روش بهتر و پایدارتری از منطقه بهره برداری کرد . هم منطقه و زیباییها و ارزشهایش حفظ شوند و هم سطح امرار معاش مردم ساکن در دامنه کوهستان را که طبق برآوردهای یونپ از گرسنه ترین انسانها هستند بالا برد.