بلوم به عنوان یکی از نظریه پردازان آموزش، تحقق یادگیری را در فرایند دانش، بینش ، درک ، فهم ، به کار بستن ، مهارت ، تجربه و تحلیل و مشارکت هدفمند می داند تا بر اساس آن فرایند آموزش طراحی شود
[1]. پائولو فریره
[2] در آموزش ، نقش آگاه سازی اجتماعی را مورد تاکید قرار می دهد، می افزاید آموزش به افراد و بزرگسالان باید همراه با تجزیه و تحلیل واقعیت ها صورت گیرد ، زیرا توانایی خواندن و نوشتن و تبع آن تجزیه و تحلیل موقعیت ، مرحله ای اساسی برای تصمیم و تقسیم قدرت در جامعه است و شناخت نقش آموزش در کسب مهارت تصمیم سازی ، مستلزم درک مراحل و دانستن آن چیزی است که برای یک تصمیم ضروری است. فریره با تاکید بر این که تصمیم گیری یکی از اساسی ترین وظایف یک فرد در نقش مدیریتی است ، بیان می کند که لازمه موفقیت در تصمیم سازی آگاهی از نتایج احتمالی ، احتمال حصول نتیجه و ارزش نتیجه است . اهمیت آموزش در اطلاعات و اطلاع رسانی و فراهم کردن زمینه برای کاربرد اطلاعات در کسب مهارت و تصمیم سازی نقش اساسی است
[3]. اصطلاح آموزش محیط زیست از دو واژه آموزش و محیط زیست تشکیل شده است. محیط زیست به عنوان « مجموع کل شرایط و تاثیرات موثر بر زندگی و توسعه موجودات زنده » تعریف می شود. آموزش عبارت است از « ایجاد نگرش ها، ارزش ها و مهارت های مطلوب ، درک و علاقه نسبت به محیط زیست تا بتوان آن را حفظ کرد و برای بقای انسان های حال و آینده بهبود بخشید» . شرایط و تاثیرات می توانند زیستی و غیر زیستی ، جاندار یا بی جان باشند. موجودات زنده مستقیم و غیرمستقیم طبیعت وابسته هستند. هدف اصلی توسعه پایدار است.(لاهیجانیان،90)
برای درک مفهوم آموزش محیط زیست سه جنبه مورد بررسی قرار می گیرد:
آموزش در مورد محیط زیست(محیط زیست به عنوان موضوع تحقیق)
آموزش از طریق محیط زیست( جایی که محیط زیست به بستری برای آموزش تبدیل می شود)
آموزش برای محیط زیست ، آموزش برای حفظ و نگهداری و ارتقای محیط زیست (مطالعه پیرامون معضلات محیط زیستی و حرکت به سمت راه حل های آن )
آموزش محیط زیست یک فرایند سیستماتیک است که در آن فراگیران قادر می شوند از طریق تجربه مستقیم،مسائل زیست محیطی را نقد کنند،تشویق می شوند تا به فعالیتهای علمی به سود محیط زیست ملحق شوند.انسان در طول حیات خود همواره با آموزش سروکار داشته است اما ریشه های آموزش محیط زیست متفاوت از آن هاست و به مطالعه طبیعت،استفاده عاقلانه از منابع طبیعی و هوای آزاد در تدریس تمرکز می کنند. آموزش های محیط زیستی جامعه که با هدف تغییر نگرش و رفتار مردم درقبال محیط زیست صورت می پذیرد،دارای دو مرحله است که اثر متقابل بر روی یکدیگر دارند.مرحله اول آموزش کودکان و خردسالان و مرحله دوم آموزش جوانان و بزرگسالان است.که هدف این آموزش ها می باید در راستای:
_ تقویت رفتارهای دوست دار محیط زیست
_ تضعیف رفتارهای ضد محیط زیست باشد.
آموزش محیط زیست و تاثیر آن بر زندگی بشر و خصوصا" نحوه حفاظت از محیط زیست در زندگی روزمره از خانواده تا مقطع ابتدایی و سپس دبیرستان و دانشگاه به منظور فرهنگ سازی و ایجاد پایه های فرهنگی نسل جوان به عنوان مدیران و راه بران آتی کشور،بایستی صورت پذیرد. این آموزش در مقاطع ابتدایی با عمق کمتر و بیشتر به صورت مباحث ساده نظیر ضرورت جداسازی زباله ها،آلودگی های محیط زندگی و منزل و نحوه جلوگیری از آن و سایر مفاهیم عمومی آلودگی های محیط زیستی می توانند مطرح شوند و در دوره دبیرستان به صورت عمیق تر و با توجه به محل زندگی دانش آموز و عوامل آلوده ساز موجود در آن محدوده جغرافیایی طراحی و اجرا شوند.(همان منبع)
همچنین آموزش مباحث تخصصی تر محیط زیست نظیر انواع و نحوه کاهش آلودگی های محیط زیستی در تمام مقاطع در رشته های گوناگون خصوصا رشته های فنی و مهندسی به صورت یک واحد درسی مجزا. شایان ذکر است یافته های تحقیقی، نیز نشان می دهد،بیشتر مدیران اعتقاد دارند که آموزش این مباحث باید از کودکی آغاز گردد زیرا تعلیم و تربیت در کودکی آسان تر و با پذیرش بیشتری از سوی دانش آموزان مقطع ابتدایی صورت می گیرد. و از سویی دیگر سبب می شود تا در آینده در هزینه های آموزش ها پایه صرفه جویی گردد و همچنین موجب می شود تا در بلند مدت باور های ریشه ای محیط زیستی در جامعه شکل گیرد.(همان منبع)
[1] Bloom , 1974
[2] Paulo Ferrize
[3] Ferrize,1998