مسجد کبود (به ترکی آذربایجانی: Göy Məscid – گوی مچید) یا مسجد جهانشاه از مسجدهای تاریخی تبریز است.
مسجد کبود تبریز؛ شاهکار هنر و معماری
ایران سبز :
این عمارت و مسجد به مظفریه معروف و مشهور بوده است. بانی مسجد ابوالمظفر جهانشاه بن قره یوسف از امرای قراقوینلو بود ولی نظارت ساخت مسجد زیرنظر همسرش جان بیگم خاتون و یا به عقیده برخی از مورخین دخترش صالحه بوده است. در کتیبههای باقی مانده از این بنا تاریخ پایان این مسجد سال ۸۷۰ ه ق است. متاسفانه این بنا در زلزله سال ۱۱۹۳ه ق تبریز ویران شد تمام سقف فرو ریخت و تمامی دیوارها را خراب کرد ولی آنچه از این بنا باقی مانده در نوع خود بی نظیر است و به علت کاشیکاری معرق و تلفیق آجر و کاشی و رنگهای بسیار متنوع کاشیها لقب فیروزه اسلام گرفته است.
علاوه بر کاشیکاریها سردر بسیار بلندش توجه اکثر سیاحان و باستانشناسان را به خود جلب کرده است و تمامی آنها را وادار به نوشتن چند خطی از زیبایی این بنا کرده است. توصیفات سیاحانی که قبل از خرابی این بنا مطلب نوشته اند خواندنی است از جمله کاتب چلبی و تاورنیه که خصوصاً با تمام جزئیات معماری این مسجد را وصف کرده است.
هر دوی این نویسندگان بین سالهای ۱۰۴۶ -۱۰۴۵ه ق از تبریز و این بنا دیدن کرده اند. چلبی سردر اصلی را از طاق کسری بلندتر دیده است و تاورنیه علاوه بر سردر و کاشیکاریهای بی نظیر آن از دو مناره بسیار بلند صحبت میکند که مشخص است در هنگام زلزله کاملاً از بین رفته است.
در قدیم این بنا مجموعهای از ساختمانهایی چون مدرسه، مسجد، خانقاه، کتابخانه و… بوده است که متاسفانه درحال حاضر هیچ کدام برجای نمانده اند فقط قسمتی از مسجد که آن هم بسیار آسیب دیده بود و مرمت شده است.