ایران یکی از مناطق نیمه بیابانی و خشک دنیا محسوب میشود خشکسالی های پیاپی از هزاران سال قبل تاکنون مناطق مختلف ایران را تهدید کرده ایرانیان در دراز مدت با این وضعیت سازگاری پیدا کرده بودند از جمله میتوان به قنات، حق آبه و نهرهای قدیمی، سازه های آبی چند هزارساله و غیره نمونه از این میباشد ولی با ورود تکنولوژی، اصطلاحات اراضی، قوانین جدیدو شرایط زندگی مدرن هر انچه در هزاران سال تجربه کرده بودیم بدست فراموشی سپرده بدنبال استفاده ازتکنولوژی و قوانین کپی شده از اروپا و امریکا بدون اینکه متوجه باشیم شرایط آب هوای و فرهنگی آنها با ما متفاوت بوده و نتیجه آن وضعیت فعلی منابع آبی و اکوسیسستم های آبی کشور میباشد.منابع آب و اکوسیستم های آبی در مرحله ای با تنش بالا و نزدیک به خط قرمز قرار دارند اگر قوانین و فرهنگ مصرف آب تغییر نکنند آینده خوبی برای برای منابع آب و به طبع آن برای اکوسیستم های آبی و زندگی حیات وحش و در نهایت برای زندگی هم وطنان دراکثر مناطق مختلف مختلف کشور متصور نیست چه بیابانهای که در روزگار کهن چه تمدنهای را ساختند، در صد سال گدشته چه دشتها و دریاچه ها که خشک نشده اند. تجربه های بد را تجربه کردن روا نیست آن هم با به خطر انداختن زیست بومها کهن، گر چه دیر هست ولی با قوانین که امکان اجرا داشته منطبق بر فرهنگ و شرایط فعلی و با فرهنگ سازی میتوان مسیر روند فعلی را تغییر داد.